De kracht van het via via netwerk

jody-van-mourik-pasfoto
jody-van-mourik-pasfoto

Jody van Mourik (30) studeerde Communicatie en werkte als eventmanager bij 4YoungPeople, een initiatief van ICM Opleidingen & Trainingen. Afgelopen jaar gooide ze het roer om en vertrok naar Australië. Terug in Nederland is het weer even wennen…

Project: solliciteren!

Na een jaar van afwezigheid op de Nederlandse arbeidsmarkt stond ik te popelen om weer aan de slag te gaan. Leren. Groeien. Een nieuwe omgeving ontdekken. Mezelf verder ontwikkelen. Naast deze vastberadenheid om met een zware rechtervoet op de carrièregaspedaal te trappen, moet ik ook heel eerlijk zeggen dat die baan ook nodig was om de gemeentebelasting, huisbaas, tandarts en meneer de creditkaart maatschappij te vriend te houden. Ook zij stonden te popelen. Om geld te ontvangen….

Van Monsterboard via een intermediair weer keihard terug naar de Nationale Vacaturebank, met het LinkedIn venster openstaand op de internetbrowser, bemiddelend met diverse recruiters en bureaus met ondertussen mijn vingertoppen op mijn iPhone al Twitterend – met #vacature – op weg naar een sollicitatiegesprek. Meestal via één van de uitzendbureaus die mijn CV door heel Nederland verspreid hadden.

Ede/Wageningen

En als ik zeg heel Nederland, dan bedoel ik ook echt heel Nederland. Van het ene gehucht naar het andere en de één nog verder of hoe mogelijk nog onmogelijker bereikbaar. En dat zonder auto, daar was natuurlijk al helemáál geen geld voor zo zonder baan. Maarja, in deze moeilijke tijden van werkloosheid, economische crisis, wat zeg ik, nationale malaise, grijp je wat je grijpen kan en dan is iedere dag 50 minuten in de bus naar – bijvoorbeeld – Leerdam best wel te doen! Joh, en die overstap op de Viaanse Brug waar een permanente staat van Katrina-orkaan woedt, vergeet je na je eerste kop koffie op de zaak direct weer. En Ede/Wageningen, zeg je? Geen probleem! Met de trein echt prima te bereizen. Ja, ze hebben er een echt station! Zo luxe! Dat ik vanaf de treinhalte nog een bus moet nemen die 1 keer per uur komt en stopt voor het ziekenhuis waar vandaan ik nog 10 minuten moet lopen naar een treurig en verlaten industrieterrein die best door zou kunnen gaan als crime scene van CSI is ab-so-luut geen probleem!

Van Mourik Vrachtwagenservice

Maar het leukste uitje was denk ik wel mijn sollicitatie in Vuren. “Hoe?!”, hoor ik je denken. Oké, komt ‘ie nogmaals: VUREN! “Waar ligt dat?”, volgt daarop direct. Nou, dit daagde ook mijn Google-maps-skills en ov9292.nl-goochelkunsten uit tot het maximale. Het durpske ligt aan de rivier de Waal, in Gelderland en volgens Wikipedia, ik quote, “is het ontstaan van de nederzetting Vuren niet precies te achterhalen”. Ik kan je vertellen dat het hele dorp mij nu nog steeds een raadsel is. Maar als ik 2 uur van te voren van huis vertrok en een mathematische cijferreeks aan bussen zou nemen, met mijn gympies aan en moeilijke hakken in mijn handtas zou het net lukken.

Ik wilde de sollicitatie eigenlijk bij voorbaat al afzeggen. Ik had zo’n typisch gevoeletje, weet je wel? Daarnaast mocht ik hem niet van mijn vriendje afzeggen en in – hier komt ‘ie weer – moeilijke tijden van economische crisis en nationale malaise doe je dat niet zo snel. Ondanks alle alarmbellen die bij voorbaat al in mijn lijf begonnen te rinkelen ging ik naar Vuren. Tof hoor, die vrachtwagenbusiness, maar toch niet echt mijn ding. Het gesprek met meneer De Directeur was ook niet succesvol, mede omdat hij mijn afkomst niet vertrouwde. De ‘Van Mouriks’ schijnen ook in de zware machines en vrachtwagentoestanden te zitten. Misschien had hij een mol op gesprek!

Dat ik zei dat ik over 5 jaar misschien als freelancer wilde werken schoot zo hard in het verkeerde keelgat dat ik eigenlijk direct weer naar buiten had kunnen lopen. Meneer De Directeur was een beschadigd mensch. Hij had al zo vaak mensen in dienst gehad die hij liefdevol onder zijn veren nam en die dan vervolgens het lef hadden om de benen te nemen om (denk er een vies gezicht bij) voor-zich-zelf te beginnen. Dat ik echt niet de ambitie had om mijn eigen concurrende vrachtwagenbedrijf op te zetten geloofde hij niet. Tja, het was geen liefde kan ik je zeggen en ik categoriseerde dit gesprek in mijn sectie ‘toestanden en legendarische sollicitatieverhalen die het goed doen op verjaardagen’.

Don’t call us, we’ll call you

Het eerder genoemde gesprek in Ede/Wageningen ging best goed en ik had me er al bij neer gelegd dat ik dagelijks mijn leven op het spel zou zetten met dat enge industrieterreintje. Ik zou een fiets op het station neerzetten die het leven iets veiliger zou maken. Iemand van een fiets de struiken in trekken gaat namelijk net iets minder makkelijk dan een lopend meisje van 1,58 de struiken in trekken, was mijn theorie.

Maar wat gebeurde er: ik heb nooit meer iets van ze gehoord. Niets. Noppes. Nada. Mijn recruiter Marian van het Marketing Communicatie bemiddelingsbureau in Vianen (juist ja, ook bij het Katrina orkaan station) was verdwenen. Een goner! Twee maanden van absolute stilte tot een excusestelefoontje nu 1,5 week geleden. Marian was weg gebonjourd en niemand had zich meer om haar arme zieltjes (ik! ik!) bekommerd. Toen ze een nasty email van mij tegenkwamen (ja, dat doe je dan op een gegeven moment!) besloten ze toch maar even contact op te nemen. Bedankt! Dit soort dingen overkomen je en begeeft je in een labyrint van de banenspeurtocht.

Droombaan

Doodlopend, terug naar start en dan ineens bereik je geheel onverwachts de doorgang naar je doel: de droombaan. Na twee maanden fulltime jobhunten kwam daar plotseling mijn droombaan aanwaaien. Ik was op een zomerse zondag aan het fietsen met mijn vriendje (beter bekend als de jongen van wie ik de sollicitatie in Vuren niet af mocht zeggen). Al luierend in het gras hoorde ik in de verte mijn telefoon gaan. Te lui om op te nemen, dus ik luisterde een paar uur later de voicemail af. Het was Niels. Niels? Oooh Niels!

Ik kende hem via mijn vorige werkgever. Zijn mediabureau had ooit een website voor ons gebouwd en ik was destijds de opdrachtgever. Via zijn zwager – die dan weer de directeur is van mijn ex-werkgever (volg je het nog?) – hoorde hij dat ik werkzoekend was. Of ik interesse had. JAZEKER! Toen is het snel gegaan, want twee dagen later mocht ik op gesprek komen. Een leuk gesprek waarbij ik vol energie en enthousiasme de deur uit liep. Dit was de baan die ik graag wilde en… ik kreeg hem, want de donderdag erop hoorde ik dat ik was aangenomen!

jody-van-mourik-fx-media

Whoehoe!

Nu zijn we ruim 2,5 maand verder en ik heb het onwijs naar mijn zin. Een superleuk bedrijfje, veel vrijheid en creativiteit, uitdagende projecten en op 3 minuten fietsen van huis. Schandalig perfect, vind je niet? Vele mensen vinden mij een geluksvogel dat dit zo is komen aanwaaien in tijden van – derde keer- economische crisis, ellende en nationale malaise. “Er zijn zooooveeeel werklozen en jij komt terug uit verweggistan en vindt gewoon een baan”, hoor ik vaak. Ja, maar.. ik heb keihard gesolliciteerd! Fulltime! Honderden euros aan buskaartjes naar gehuchten uitgegeven. En voordat ik naar de andere kant van de planeet vertrok heb ik jarenlang hard en vol toewijding mijn werk uitgevoerd. Dat is gezien en opgemerkt door mijn netwerk! En dat heeft in mijn voordeel gewerkt. Ik geloof in de kracht van via-via. Via-via in letterlijke zin, namelijk via alle mogelijke dorpen en gehuchten in Nederland en dan via-via de mensen die je kent en met wie je samengewerkt hebt. En daarbij – eerlijk is eerlijk – een portie geluk.

P.S. Marian van bureau W. in Vianen, als je dit leest: Wat is er met je gebeurd? En heb je nog feedback voor me waarom ik het niet geworden ben?
P.S. 2 Dikke complimenten aan de dames van Adecco in Gorinchem. Jullie geloofden in mij en dankzij jullie heb ik flink wat mooie delen van Nederland ontdekt! Bedankt!
P.S. 3 Meneer de Directeur uit Vuren: ontstress, want ik ben van de arme Van Mourik-tak. En vrachtwagens is echt niet mijn ding. Echt niet.




There is 1 comment

Add yours
  1. jack

    uiteindelijk komt alles op zijn pootjes terecht.
    Vergeet die horken die niks meer van zich laat horen, ook al staan ze nog zo dichtbij.
    tegenwoordig leven we in een erg egoistische wereld.
    Heb die ervaring ook mogen meemaken, mijn motto is help degene ook niet wanner dan ook

    Bevalt het nog steeds??


Post a new comment