Werkloos zijn: van superheldstatus tot zelfmedelijden en weer terug

jody-van-mourik-pasfoto

jody-van-mourik-pasfoto

Jody van Mourik (30) studeerde Communicatie en werkte als eventmanager bij 4YoungPeople, een initiatief van ICM Opleidingen & Trainingen. Afgelopen jaar gooide ze het roer om en vertrok naar Australië. Terug in Nederland is het weer even wennen…

Niks, noppes, nada

Ik moet iets bekennen. Ik heb te makkelijk gedacht over de hele arbeidsmarktsituatie. Ondanks alle waarschuwingen en enge verhalen bleef ik er sterk in geloven dat de verslechterde economie geen invloed zou hebben op mijn banenjacht. Met mij komt het wel goed, dat wist ik zeker. Mag ik daar nu, heel even, een klein momentje, op terugkomen? Ik ben inmiddels een paar weken verder in het traject, maar ik heb nog altijd geen werk. Niks, noppes, nada. Zelfs geen gesprekken meer staan. Boe!

Sollicitatietoppen en diepe dalen

Het ging als een raket van start, met heel sollicitatiegesprekken hier en daar. Helaas nét iets te junior voor de ene functie, te weinig online ervaring voor de andere, overeind staande nekharen van een persoon tegenover me (nee, hier wil ik niet werken… laterrr!) en een andere meneer waar ik –voor mijn gevoel – echt een heel goed gesprek mee had, is van de aardbodem verdwenen. Geen feedback, niks. Dat is echt flauw!

Zoahe-manls je merkt zit ik nu in mijn sollicitatiedalletje. Zo werkt dat, ben ik achter. Het ene moment sta ik gevoelsmatig als He-Man (iedereen uit begin jaren tachtig kent deze actieheld) met een groot glimmend zwaard bovenop een woeste bergtop te schreeuwen: “The masters of the universe!”. Het andere moment donder ik er keihard vanaf en kom ik om in zelfmedelijden.
.

Elleboogjesmacaroni

Werkloos zijn brengt mijn zelfvertrouwen omlaag en dat is een slechte zaak. Wat daar absoluut een steentje aan bijdraagt is mijn meest ultieme dieptepunt ooit. Te gênant om over te schrijven, maar ik doe het toch. Ik heb mijn trots opzij gezet en ben het traject ingestapt om een uitkering aan te vragen. Je weet wel: een uit-ke-ring. Ik denk dan gelijk aan elleboogjesmacaroni en dubieus voedsel uit blik. Maar mijn centjes zijn bijna op en een dak boven mijn hoofd en een gevulde maag blijven essentiële dingen.

Dit is brief X naar bedrijf Y

Het is een interessant traject. Afgelopen dinsdag had ik een eerste gesprek de werkcoach. Dit klinkt spannender dan dat het werkelijk is. Het was een kauwgom kauwende dame die mopperend op haar computer ‘hij doet het niet, jeetje… iemand heeft niet uitgelogd, zucht kreun’ mijn case in behandeling nam. Samen de vragenlijst doornemen ‘niet gedetineerd geweest’, ‘dus je zoekt werk’ en deze was ook mooi: ‘acht je jezelf in staat om te werken?’. Halloo-hooow!!! Tjongejonge….

Voordat je voor het maandelijkse potje geld van de overheid in aanmerking komt moet je eerst 3 weken zelf op zoek naar een baan. Hierbij krijg je hulp van de coach d.m.v. werkopdrachten. Ik krijg 3 weken de tijd om mijn CV online zetten, me in te schrijven bij 3 uitzendbureaus en gedurende die 3 weken op 3 vacatures per week te reageren en 3 open sollicitaties te versturen. Ze hebben iets met het cijfer 3, heb je het door? Daarna kom ik terug bij de coach om als CSI Horrachio mijn bewijsstukken te presenteren. Dit is brief X naar bedrijf Y, dit is een inschrijving bij uitzendbureau Z, dat soort dingen.

Dit gaat mij lukken

Het is een soort veiligheidje dat ik dit traject ben ingestapt, maar ik doe er in de tussentijd alles aan om het niet zo ver te laten komen. Drie sollicitaties per week? Ik verstuur er drie per dag! Ik zet mijn netwerkje in, ik heb allerlei lieve vrienden die met me mee zoeken. Dus nogmaals, ik hoop niet dat het zo ver komt! Ik wil geen elleboogjesmacaroni eten!

Begin volgende week verwacht ik weer wat terugkoppeling van bureaus. Hopelijk mag het successetje weer uit de kast, want dat geeft de burger moed.

Genoeg getreurd, want het is schitterend weer. Ik ga naar buiten om het begin van het bergpad te zoeken. Ik neem mijn zwaard mee, zodat ik –wanneer ik die bergtop weer gevonden heb- mijn He-Man momentje kan herleven. Dan ben ik op mijn best.


Er zijn 2 reacties

Voeg jouw reactie toe
  1. Dirk

    Herkenbaar verhaal. Ik zou zeggen: schrijf ook over je volgende dal en verdere zoektocht. Dan weten de anderen die dit meemaken (waaronder ikzelf) dat ze niet de enige met zulke ervaringen zijn!


Reageer

Careerwise Nieuwsbrief

Ontvang het beste van Careerwise: ontdek je talenten, blijf leren, blijf ontdekken en maak het verschil (max. 2x per maand)